PROFESOROWIE ZWYCZAJNI


PROF. ZW. DR HAB. NICOLE NAU


Studiowała jako kierunek główny językoznawstwo, absolwentka uniwersytetów w Hamburgu i Kilonii, gdzie studiowała rusycystykę i informatykę.

W Instytucie Językoznawstwa UAM prowadzi zajęcia głównie dla studentów filologii łotewskiej (praktyczna nauka języka łotewskiego, gramatyka opisowa etc.). Dla wszystkich studentów studiów magisterskich IJ otwarte są jej wykłady i konwersatoria monograficzne oraz seminarium magisterskie. Wykłady wygłasza w języku angielskim (so ERASMUS and other exchange students are welcome!). Inne tematy wykładów, które co kilka semestrów powtarzaja się, to: Language policy and language planning in the Baltic States and Finland, The Languages of the Baltic Sea Region, Writing and Literacy.

Lubi języki europejskie. Doktorat poświęciła językowi fińskiemu, a habilitację językowi łotewskiemu. Obecnie oprócz łotewskiego bada łatgalski, język regionalny używany we wschodniej części Łotwy – tej, która kiedyś należała do Polski (tzw. Inflanty Polskie). Jej zainteresowanie badawcze obejmują też takie dziedziny, jak: systemy językowe (morfologia i składnia), typologia językowa, kontakty między językami, socjolingwistyka, polityka językowa, glottodydaktyka i inne.

Poza językoznawstwem fascynują ją opery i podróże, a od czasu do czasu bawi się w tłumaczenie wierszy i opowiadań z języka łotewskiego na niemiecki.

Więcej informacji na stronie domowej (w języku angielskim): http://naunicol-e.home.amu.edu.pl/

 

PROF. ZW. DR HAB. PIOTR WIERZCHOŃ


Ukończył filologię polską na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej UAM w Poznaniu w roku 1997. Kolejno podjął studia doktoranckie na Wydziale Neofilologii UAM pod opieką prof. Jerzego Bańczerowskiego (rozprawa doktorska dotyczyła problematyki opisu fleksyjnego). Kolokwium habilitacyjne odbył w roku 2004. Tytuł profesora nauk humanistycznych uzyskał dopiero na przełomie roku 2012/2013. W swoich pracach zajmuje się m.in.: leksykologią, korpusologią, diakrytologią, leksykografią, filozofią języka, algorytmiką, lingwistyką matematyczną, aksjomatyczną rekonstrukcją teorii lingwistycznych, językoznawstwem kontrastywnym, morfonotaktyką, frazematyką, chronologizacją słownictwa nowopolskiego, wielkimi modelami derywacyjnymi słownictwa XX w. itd.

Od najmłodszych lat interesuje się nauką i techniką, historią wynalazków oraz ich patentowaniem. W latach 80. ubiegłego wieku dzięki wsparciu rodziców prenumerował: „ABC Techniki”, „Kalejdoskop Techniki” i „Młodego Technika”.

Autor kilkudziesięciu artykułów i kilkunastu książek. Szczególne zainteresowania koncentruje ostatnio na konstrukcji linii technologicznych, w tym językoznawczych. Opracowanie takich rozwiązań polega na testowaniu różnych możliwych scenariuszy (algorytmów) i w wyniku tego – optymalizacji każdego składowego procesu (zadania). Istotny w tej drodze do stworzenia gramatyk czynu stał się artykuł T. Kotarbińskiego Ogólna metodologia czynu.

Jednym z najnowszych osiągnięć jest teoria lingwochronologizacji (TLCH), która została zarysowana w pracy Fotodokumentacja. Chronologizacja. Emendacja. Teoria i praktyka weryfikacji materiału leksykalnego w badaniach lingwistycznych (2008). Jest to teoria z zakresu językoznawstwa stosowanego, zorientowana na chronologizację słownictwa XX w., pozwalająca w sposób bardzo ekonomiczny uzyskać wynik ekscerpcyjno-chronologizacyjny gigantycznego rozmiaru.

Prowadzi zajęcia – dla kontrastu – na pierwszym i ostatnim roku studiów. Na pierwszym roku prowadzi Wstęp do językoznawstwa, na ostatnim – seminarium magisterskie.